سه شنبه ۲۴ تیر ۹۳

وزارت ورزش باید مسئله‌ی ورود زنان به ورزشگاه‌ها را حل کند

گفت‌وگوی یکشهر با خانم طاهره طاهریان

خانم طاهره طاهریان از فارغ التحصیلان مدرسه عالی ورزش است. وی از اواسط دهه‌ی ۶۰ وارد سازمان تربیت بدنی شد و با همراهی دوستان و همکارانش که همگی از مدیران زن بودند، توانست زیرساخت‌های فنی و فرهنگی ورزش بانوان را در دهه‌ی ۱۳۷۰ ایجاد کند. معاون سازمان تربیت بدنی در دوره‌ی هاشمی¬طبا و ریاست اداره کل ورزش بانوان قبل از انحلال آن از مسئولیت‌های وی بوده‌اند. وی علاوه بر عضویت در هیئت علمی دانشکده علوم تربیت بدنی دانشگاه آزاد، هم اکنون، مشاور ورزشی معاونت زنان رئیس جمهور است.

یکشهر:خانم طاهریان، نظر شخصی شما در مورد حضور زنان در استادیوم چیست؟

طاهره طاهریان:من بدون تردید موافق این حضور هستم. سعی می‌کنم این موافقت را در ارتباط با همین بحث‌هایی که امروز مطرح است، یعنی در ارتباط با والیبال توضیح دهم. موضوعی که از نزدیک با آن آشنا هستم. من نظر کارشناسی خودم را می‌گویم چون کارشناس تربیت بدنی هستم. اول از همه اینکه والیبال در جامعه‌ی زنان ورزش اول است، همانطور که به عنوان مثال فوتبال در جامعه‌ی مردان ورزش اول است. در ورزش دانش‌آموزی والیبال اولین رشته است، از جهت افرادی را که تحت پوشش قرار می‌دهد . بین دختران دانشگاهی بدون اغراق باز هم اولین رشته است. حتی در شهرها و محل‌های دوردست هم والیبال بین دختران جایگاهی ویژه دارد. اولین مدال زنان در بازی‌های آسیایی بانکوک در بازی‌های والیبال بود. من بعد از انقلاب مسئولیت ورزشی داشتم و تنها رشته‌ای که مشکلی برای ادامه‌اش نداشتیم همین والیبال بود. در بخش مدیریت این ورزش زنان حضور جدی داشتند. حالا یک فرصتی پیش می‌آید که تیم‌های بزرگ در ایران هستند و دیدن این مسابقات برای ورزشکاران، مربیان، علاقمندان به ورزش بسیار مهم است. این را شما تا با ورزش آشنا نباشید نمی‌دانید که چقدر از نظر یادگیری و پیشرفت مهم است که شما بازی را از نزدیک ببینید. این را یک آدم غیرورزشی به سختی متوجه می‌شود. این را ورزشی‌ها می‌دانند که چقدر نیاز هست که بروند در ورزشگاه و این مسابقات را در سالن ببینند. مربیان و ورزشکارانی را می‌شناسم که از شهرستان و شهرهای کوچک برای دیدنِ مسابقات در استادیوم رنج سفر تحمل می‌کنند. بازی در این رده و سایر مسابقات بزرگ، یک فرصت آموزشیِ استثنایی است.
جامعه والیبال علاقه‌مند است که الان که تیم‌هایی مثل ایتالیا و برزیل و لهستان حضور دارند این ورزش را از نزدیک ببیند. این بهترین فرصت هست. تماشای والیبال خواسته‌ی جامعه‌ی والیبال است. این خواسته‌ی دخترهاست، خواسته‌ی ورزشکارهاست. علاوه بر این‌ها، تماشاچی‌ها هستند که علاقمند به دیدن بازی‌ها هستند. بنابراین نباید از نیاز این جامعه که جامعه‌ی کوچکی هم نیست بدون توجه عبور کنیم . ما نباید این امتیاز را از زنان بگیریم . حرف من این است که نباید این امتیاز را از این جامعه بگیریم .

یکشهر: نظر دولت در این خصوص چیست؟ آیا نظر دولت هم مانند نظرِ خود شما روشن است؟

طاهریان: من مشاور معاون رئیس جمهور در امور زنان و دختران و خانواده هستم . نظرات من هم شبیه نظرات ایشان است و جدای از نظرات ایشان هم نیست. یعنی مشخصاً در این خصوص با ایشان صحبت کردم و می‌دانم که ایشان هم اعتقاد دارند که باید به زنان احترام گذاشته شود، باید به خانواه‌ها احترام گذاشته شود.

یکشهر: شما با جامعه‌ی ورزشی زنان ایران از نزدیک آشنا هستید، فکر می‌کنید آن‌ها هم خواستار حضور در ورزشگاه‌ها هستند ؟

خیلی از مربی‌های والیبال ، بازیکن‌ها با من تماس گرفتند که بلکه من بتوانم کاری کنم که بروند بازی را ببینند. این تیم‌هایی که در این روزها در ایران بودند واقعاً بهترین‌های دنیا هستند و فرصتی استثنایی بود تا ورزشکاران و مربیان ما بتوانند بازی‌ها را از نزدیک ببینند

طاهریان: بله ، من با این جامعه آشنایی خوبی دارم و در دورانی که مسئولیت اجرایی داشتم –الان فرد تصمیم‌گیر و اجرایی نیستم- خیلی با این جامعه از نزدیک برای ورزش زنان فعالیت کرده‌ام. بر اساس این تجربه‌ی طولانی، به خوبی می‌دانم که این جامعه علاقه‌مند است که برود ورزشگاه . خیلی از مربی‌های والیبال ، بازیکن‌ها با من تماس گرفتند که بلکه من بتوانم کاری کنم که بروند بازی را ببینند. این تیم‌هایی که در این روزها در ایران بودند واقعاً بهترین‌های دنیا هستند و فرصتی استثنایی بود تا ورزشکاران و مربیان ما بتوانند بازی‌ها را از نزدیک ببینند.

یکشهر: اینهمه موافق داریم ولی عملاً مخالفان هستند که کارشان را پیش می‌برند.

طاهریان: بالاخره در همه‌ی جوامع و بر سر همه‌ی موضوع‌ها عده‌ای مخالفند، عده‌ای موافق. عرض من این است که باید حل شود. متولی امر یعنی وزارت ورزش یا هر نهاد دیگری که متولی اینکار است با این مخالفان جلساتی را بگذارند، ببینند حرفشان چیست. رئیس محترم جمهور هم که دستوری در همین زمینه داده بودند که موضوع از نظر کارشناسانه بررسی شود. یعنی گروهی بشوند بیایند بررسی کنند. بیایند نظرات کارشناسی ما را هم بگیرند. نظرات من، یعنی منِ نوعی ، منی که ۲۰ سال سابقه‌ی مسئولیت داشتم و معاون ورزش و سازمان تربیت بدنی بودم معلم ورزش بودم کار در ورزش کردم و کسانی در رده‌ی من . از ما که خودمان دغدغه‌ی حفظ کرامت انسان‌ها و به‌ویژه زنان را داریم نظرخواهی کنند. خیلی‌ها در جامعه‌ی ما خود را مقید به این می‌دانند که زنان ما در یک فضایی حضور داشته باشند که عاری از مشکل و مسئله باشد. من یقین دارم از برگزاری چنین جلساتی بسیاری نتایج خوب حاصل خواهد شد.

یکشهر: جامعه‌ی ورزشی موافق حضور است، کسانی مانند شما که حرفه‌ای و کارشناسانه به مسئله می‌نگرند موافقند، دولت هم همینطور، زنان و مردانی هم هستند که از منظر برابریِ فرصتِ حضور در فضای عمومی موافق هستند، تماشاچیان و دیگران هم همینطور. به عبارت دیگر، مجموعه‌ی کثیری از افراد در کشور موافقند و قانونی هم که علیه این حضور نداریم . شما واقعاً فکر می‌کنید با نظرخواهی کارشناسانه، مخالفان متقاعد خواهند شد؟

طاهریان:بله و برای این حرفم دلیل دارم. دلیلم تجارب قبلی‌ام در رابطه با ورزش است که خدمتتان عرض می‌کنم. یادم هست در آغاز انقلاب برای شروع فعالیت‌های ورزشیِ زنان مخالفت‌های زیادی می‌شد. می‌گفتند حتی زنان به سالن ورزش نروند، حتی ورزش نکنند. تغییر این دیدگاه‌ها احتیاج به زمان داشت این زمان دادن، به نفع ما شد. افراد را متقاعد کردیم. به تعداد قلیلی که سوء نظر دارند کاری ندارم. اما اکثراً اگر در فضای گفت‌وگو قرار بگیرند آمادگی برای حل مشکلات را دارند. من یقین دارم با گفت‌وگو موفق می‌شویم. چرا؟ چون افرادی که موافق هستند دلایلی دارند برای موافقت‌هاشان و برای متقاعد کردنِ مخالفان. چنانکه متقاعد شدند برای ساختن استخر زنان، برای حضور زنان در مسابقات خارجی، برای اینکه زن‌های وزشکار از ایران برای انجام مسابقات خارج شوند. فکر می‌کنید آسان بود. در ٱغاز آنقدر در این زمینه مخالف وجود داشت که حتی خودِ ما باورمان نمی‌شد روزی متقاعد شوند، ولی انجام شد. گفت‌وگو می‌شد، متقاعد می‌شدند و تغییر ایجاد می‌شد. امروز هم بر اساس همان تجربه می‌گویم باید متولیان امر در دولت فضایی برای بحث و گفت‌وگو در این زمینه ایجاد کنند.

یکشهر:در اینکه گفت‌وگو و بهترین راه برای رسیدن به نتایج پایدار و ماندگار است، شکی نیست. اما به نظرم ما در اینجا با مخالفانی که استدلال می‌کنند روبرو نیستیم. این را از لحن صحبت‌های مخالفان می‌توان نتیجه گرفت و همچنین از مداخلاتی که ابداً نه در شأن ورزش است و نه در شأن کاری که قانون منعش نکرده‌است.

اول باید مخالفان را دعوت کنیم بیایند حرف بزنند. اعتقاد دارم خانم‌هایی که در مجلس هستند و مخالفت می‌کنند این فرصت را به جامعه‌ی ورزش بدهند تا ما برویم و با آن‌ها حرف بزنیم

طاهریان:من این نظر رو ندارم. من یادم هست روزی در شورای فرهنگی اجتماعی زنان، افرادی که مسئول بودند به همین شکلی اظهار نظر می‌کردند که مخالفانِ امروزی. می‌گفتند اصلا برای چی زن باید قهرمان بشود؟ موضوع قهرمانی زنان برای چی مطرح می‌شود، زن نباید قهرمان بشود. ولی امروز زن قهرمان داریم . والیبالیست قهرمان، شناگر قهرمان. من چون این‌ها را دیدم، می‌گویم امروز هم باید از همین راه رفت. من دیده‌ام که علیرغم همه‌ی این حرف‌ها، زن‌ها قهرمان هم شدند، از ایران خارج هم شدند. من اعتقادم این است که باید تلاش بیشتری انجام شود. همه جا مخالفان هستند. آن روزها گروه کاری ما برای همه‌ی این موارد تلاش می‌کرد ، ما به مجلس می‌رفتیم . من خیلی از زمان‌ها به مجلس می‌رفتم با خانم‌ها و آقایان مجلس صحبت می‌کردم. خیلی زمان‌ها در کمیسیون فرهنگی شرکت می‌کردم چون ربط مستقیم به آن‌ها دارد. کمیته‌ای بود به نام تربیت بدنی بود، ما می‌رفتیم حرف می‌زدیم، نیاز زنان در جامعه ورزش را مطرح می‌کردیم. متقاعد می‌کردیم. به نظرمن اینکار الان نشده . من اعتقاد دارم این کار را باید انجام بدهیم. اگر انجام دادیم و نشد من حرف شما رو قبول دارم. اما اول باید مخالفان را دعوت کنیم بیایند حرف بزنند. اعتقاد دارم خانم‌هایی که در مجلس هستند و مخالفت می‌کنند این فرصت را به جامعه‌ی ورزش بدهند تا ما برویم و با آن‌ها حرف بزنیم.

یکشهر:آقای صادق درودگر دبیر سابق کمیته‌ی فوتسال فدراسیون فوتبال در مصاحبه‌ای با همشهری آنلاین اظهار نظر جالبی دارد. وی دلیل اینکه چرا با وجودِ اینهمه موافق، ماجرای حضور زنان در استادیوم یکبار برای همیشه حل نمی‌شود می‌گوید: "کسانی که دنبال جلوگیری از حضور زنان در استادیوم هستند با برنامه پیش می‌روند اما متأسفانه آن‌ها که دنبال حضور زنان در استادیوم هستند برنامه منسجم و مدونی ندارند". فکر نمی‌کنید شاید مهم‌تر از متقاعد کردنِ مخالفان، ساماندهی موافقان، حال از هر منظری که به این موضوع می‌اندیشند باشد؟

طاهریان:افرادی باید هماهنگی داشته باشند که مسئولیت داشته باشند. من موافق جمع کردن همه نیستم . موافقانی که تاثیرگذار هستند باید حضور داشته باشند. مثلاً الان معاونتی در ریاست جمهوری هست به نام معاونت زنان و دختران. وزارت ورزش و جوانان داریم که معاونت ورزش زنان دارد، معاونت فرهنگی دارد. معاونتی هست در اداره‌ی آموزش پرورش به نام معاونت ورزش و تندرستی که ناظر است بردختران دانش‌آموز. مدیرکلی در وزارت علوم هست که مدیرکل ورزش دانش آموزان دختر است و جامعه‌ی دانشگاهی را تحت پوشش قرار می‌دهد . در مورد این گروه افرادی که تأثیرگذار و مرتبط هستند با این جوامع باید فعالیت کرد.

یکشهر:خود ورزشکاران چطور؟

طاهریان:ورزشکاران هم می‌توانند نماینده داشته باشند.

یکشهر:رسانه‌ها چطور؟

طاهریان:رسانه‌ها هم همین طور، موضوع اصلی خود رسانه‌ها هستند که به این موضوع درست بپردازند و خواسته جامعه‌ی ورزش را منعکس کنند که اثر گزار باشند.

متولی این موضوع دستگاه ورزش است چون موضوع ورزش است، موضوع مسابقات است. درست است که خانم مولاوردی قطعاً کمک می‌کنند ولی اصل موضوع را باید وزارت ورزش دنبال کند

یکشهر:فکر نمی‌کنید جمع این افراد به یک هماهنگی احتیاج داشته باشد؟

طاهریان:بله ولی به نظر من متولی‌اش باید وزرات ورزش باشد. موضوع الان موضوع فدراسیون‌هاست. امروز آقای داورزنی به عنوان رئیس فدراسیون والیبال که باید برای اجرای مسابقات آرامش داشته باشد مجبور است یک بخش عظیم از نیرویش را صرف سؤال و پرسش در مورد حضور زنان بکند. فردا نوبت به رئیس فدراسیون بسکتبال و تکواندو و فوتبال خواهد رسید. دوره‌ی قبل هم همین بود که من معاون دستگاه بودم همش متوجه سازمان تربیت بدنی بود و سازمان پاسخگو بود در موردی ایجاد می‌شد رئیس سازمان ورزش را به مجلس می‌بردند و از وی سوال و جواب می‌کردند. متولی این موضوع دستگاه ورزش است چون موضوع ورزش است، موضوع مسابقات است. درست است که خانم مولاوردی قطعاً کمک می‌کنند ولی اصل موضوع را باید وزارت ورزش دنبال کند. کار هم باید کارشناسانه باشد. یادم هست، آنوقت‌ها موضوعِ فوتبال مسئله‌ی اصلی بود. من خودم مخالف رفتن زنان بودم و فکر می‌کردم به خاطر حرف‌هایی که ردو بدل می‌شود و فضایی که در جریان هست که حتی پسرهام که اون موقع کوچک هم بودند دوست نداشتم که بروند. در حوزه‌ی ورزش بانوان من آمدم یه کار تحقیقی کردم تو ایران. دیدم از قضا علاقه در مورد دیدنِ فوتبال زیاد است. تحقیقات به من اثبات کرد که حُسنِ این بیشتر از معایبش است. مسئله‌ی بین‌المللی هم بود. می‌دانید جهان ورزش خیلی نظم دارد. شاید امروز یک آدم ناآشنایی با این نظم بیاید بگوید حالا جوامع بین‌المللی هر چی می‌خواهند بگویند. ولی اینطور نیست، جامعه‌ی ورزش بین‌المللی می‌تواند جلوی حضور ما را بگیرد. خلاصه اینکه من دیدم که محاسن این‌کار خیلی بیشتر از معایبش است. حرف من این است که حداقل از سالن‌های سرپوشیده شروع کنیم بعد که متوجه حسن‌هایش شدیم، فوتبال هم خود به خود درست می‌شود. مگر مردم در سینما با هم نمی‌روند؟ مگر در تئاتر و غیره نمی‌روند؟ ورزش هم همان جامعه است.

یکشهر:هر مسئولی که مصاحبه می‌کند، می‌گوید که هیچ قانونی نداریم برای منع ورود بانوان. این بی‌قانونی را چه کسانی دارند اعمال می‌کنند؟

طاهریان:به نظرم این سؤال‌ها را باید از آقای داورزنی بپرسید. در دوره‌ی ما همه می‌رفتند سالن والیبال و بسکتبال و کاراته . من نمی‌دانم چه کسانی امروز جلوگیری می‌کنند. اما کسانی که امروز مسئولیت دارند می‌دانند. باید از آن‌ها بپرسید که این‌ها چه کسانی هستند که جلوگیری می‌کنند وقتی منع قانونی نداریم. البته من می‌دانم، یعنی یقین دارم که خودِ آقای داورزنی مخالف نیستند.

یکشهر:فکر می‌کنید دیگر سازمان‌های متولی ورزش زنان چه نوع تلاشی می‌توانند برای این موضوع انجام دهند؟

طاهریان:همه باید تلاش کنند . شاید من کمی بدبینم و گاهی فکر می‌کنم ورزش برای خیلی‌ها در اولویت نیست. به نظرم ورزش زنان خیلی مظلوم واقع شده‌است. مدافعان اصلی ورزش زنان، خودِ جامعه‌ی ورزشی زنان است. راستش وقتی خانم مولاوردی اولین حکم مشاوری که ابلاغ کردند در امر ورزش بود، من تعجب کردم. چون سابقه نداشت ورزش برای کسی اولویتی داشته باشد. اما برای من فعالیت ورزشی خیلی مهم است. باید همه‌ی زنان بکوشند که موضوع ورزش زنان مهم بشود. وزارت ورزش هم مسئولیت مهمی در این زمینه دارد.

یکشهر:خانم طاهریان از وقتی که در اختیار یکشهر گذاشتید از شما متشکریم.




■ دسته‌بندی:  «محیط شهری»

■ در این مطلب به «» ، «» ، «» ، «» و «» اشاره شده است.




پیام‌ها